Even ademhalen...

Alweer een tijdje geleden, misschien ook omdat de pc's hier vaak niet in een prima staat zijn en alleen al een webpagina openen soms eeuwen duurt... maar hier ben ik weer!
Op verzoek nog eens een paar fotootjes: eentje van mezelf en Maria Felix, een ander van Brisa en Julisa, twee van de jongste telgen van de familie Gonzales Rios.

Hoe het met me gaat... ik had zo een beetje een morgen van me niet lekker voelen (mijn maag is al een tijdje niet in orde en dat is een beetje lastig soms), twijfel (blijf ik hier nog even of ga ik verder?), onzekerheid (ik ben op een festival met veeeeel mensen die ik niet ken en een paar mensen die ik een klein beetje ken en soms vind ik zo moeilijk om contact te maken, zeker gezien ik de taal nog steeds niet heel goed spreek en ik wel 15 keer 'wazegde' moet zeggen) en nog zo'n paar gevoelentjes... en dan krijg ik juist vandaag van 4 bijzondere vrouwen een mail. Hartverwarmend is dat! Te weten dat er in België aan mij gedacht wordt...

Ik ben nog steeds bij de familie van Presciliano. Een Huichol-familie die het echt niet breed heeft (financieel en materieel gezien dan), maar zoveel rijkdom heeft wat betreft tradities en cultuur, verbondenheid met elkaar en zoveel meer. Ik ben blij dat ik de tijd genomen heb om hier wat aan te passen en te leren en begrijpen hoe zij leven. Soms blijft het moeilijk, vooral in mijn hoofd dan (met alle gedachten die daarin rondzwerven). Ik vind het bijvoorbeeld ontzettend confronterend om geld uit te geven om dingen te doen of zaken te kopen, geld waarmee 'mijn' familie heel wat andere zaken mee zou kunnen doen en anderzijds vind ik daar ook stilaan mijn weg in. Zaken hebben ook te maken met gewoontes en tradities. Kleren worden hier bv. steevast met de hand gewassen, buiten in een soort wasbak (waarin bv ook de afwas van de hele familie gedaan wordt) of in een beekje en op de stenen als het moet. Er is wel een kleine, oude wasmachine in het huis, maar die wordt bijna niet gebruikt! Toen ik met Maria Felix (de mama van de familie) sprak over hoe ik schrok van het feit hoezeer ik comfort en (luxe)zaken zoals mijn wasmachine miste, zei ze dat het om gewoontes gaat. Als zij in België zou komen zou zij ook moeite hebben om zich aan te passen en zoeken naar een plekje waar zij haar kleren kan wassen, op haar manier.
(ik maak momenteel de combinatie: ga af en toe naar de wasserij en af en toe was ik met de hand)
In de kleine 4 weken dat ik hier ben, werd ik meegenomen naar en voorgesteld aan verschillende familieleden, gingen we een aantal keer naar de Ranch (een 'landgoed' van de familie, met enkele hutten/huisjes die momenteel in erg slechte staat zijn en een groot stuk land) en hielp er mee op het veld... maïs zaaien (alles met de hand uiteraard), ging ik een avondje uit met de jongste zusjes van de bende (dansen in de regen, een hele belevenis!), leerde ik een beetje Huichol-handwerk (ze maken hier heel veel met kleine kleurige kraaltjes) en belandde ik uiteindelijk hier in Ixtlan Del Rio, een klein stadje in de bergen op een 80-tal km van Tepic. Hier gaat een dikke week een soort van festival rond traditionele en alternatieve geneeskunde door. Spek voor mijn bekje, dus... Vanuit de woestijn kwamen enkele Huichol-genezers, die bieden hier dagelijks hun geneeskunst aan. De meeste zijn heel oud en nog steeds traditioneel gekleed... heel mooi om te zien. Daarnaast lopen hier ook een aantal hippie-achtige figuren rond,zijn er heel wat soorten massage-toestanden, Tarot, Engelen enz.... het is een heel divers marktje, net zoals bij ons... met waardevolle zaken en ook dingen waar ik nogal mijn twijfels bij heb. Er zijn ook dagelijks zweethutten en ik was heel blij om eindelijk nog eens eentje in te kunnen gaan.
Verder smelt alles 's morgens en 's avonds samen rond een vuur dat de hele tijd van het festival brandende wordt gehouden. Elke ochtend en avond om 7u worden de 4 windrichtingen, vader zon, moeder aarde en grootvader vuur begroet door een groep van Azteekse dansers. Ontzettend mooi om te zien. s' Avonds ontstaat meestal heel spontaan een feestje: mensen die muziek maken, vuur- of andere kunsten vertonen, samen dansen en zingen... heerlijk is dat! En het geheel is vrij klein, wat het heel aangenaam maakt. Ik blijf hier nog een dagje: morgenavond is er een ceremonie met de dans van de beer en de arend en die wil ik niet missen. Daarna verlaat ik de familie (slik, alweer een vertrouwde plek achterlaten... maar ik kom hier zeker terug!) en trek ik verder richting Verenigde Staten.

Hier laat ik jullie...
Liefs en dikke knuffel,
Greet