Dag allemaal, dag familie in België (en daarbuiten, voor de mensen op verplaatsing ;o)
Momenteel ben ik reeds een aantal dagen in Tepic, aan de West-kust van Mexico. Ik verblijf hier bij de familie van Presciliano, een Huicholman die we vorig jaar ontmoetten bij Concha in New Mexico.
Het leven hier is echt heel anders dan in België. De familie (de mama, Maria Felix, 8 kinderen tussen 29 en 11, waarvan er momenteel 'gelukkig' 2 niet thuis wonen en waarvan er twee andere zelf al kindjes hebben, dus nog 3 ukkies erbij, plus de papa, die niet meer in het huis woont, maar wel vaak langskomt en dan meestal nog een paar vrienden of nichtjes en neven) woont in een klein huisje (= enkele cementen hokjes en kamers, met een klein koerke, meer niet, geen stromend water, amper meubels en nog net wel electriciteit) aan de rand van Tepic, vlakbij een spoorweg en een drukke straat.
Teveel indrukken om hier zomaar even neer te tikken. Soms is het echt veel en wordt mijn aanpassingsvermogen flink op de proef gesteld. De mensen hebben het niet breed en ik vind het vaak niet makkelijk om me op mijn gemak te voelen. Wat kom ik als rijke gringa hier zoeken...? Al zijn dat veeleer mijn eigen hersenspinsels, want de mensen zijn echt heel vriendelijk. Ze lachen ook veel meer dan ik doe, lijken echt gelukkig met dat wat ze hebben... en ze doen ook alles om het mij comfortabel te maken (bv. ik heb als enige een bed voor mij alleen, de rest slaapt op de grond of met meer in een bed en ik moet gegarandeerd gaan zitten op een van de vier stoelen in het huis tijdens de maaltijd)... moeilijk om te accepteren soms en confronterend ook. De normen qua hygiëne enz. zijn hier echt heel anders en hoewel ik best bereid ben om een eenvoudig leven te leiden, merk ik dat ik toch een zekere vorm van comfort en luxe nodig heb om me goed te voelen.
Het regent dagelijks, meestal een flink onweer in de namiddag (het kan hier nogal kletteren, hoor!). Tot groot jolijt van de familieleden verandert de straat dan in een 'rio' (een rivier). Groot en klein, staan dan voor het raam verwonderd te kijken en te lachen... water is echt iets bijzonders hier. Dankzij de regen is alles momenteel mooi groen, voor een goeie 3 maanden. Daarna stopt de regen en is alles droog en stofferig voor de rest van het jaar.
De streek buiten Tepic is echt prachtig: de bergen en het groen... ik beleef en geniet en leer.
Later meer...
Liefs, Greet
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
hoi Greet, dit is een tweede poging om een reaktie op dit berichtje te plaatsen, de eerste is neit verschenen. ik vind het zeer boeiend om te lezen, hoe gastvrij de mnesen rondom je zijn... Ik ben al zo benieuwd te lezen/horen hoe je alles nu verder beleeft.... hier is dan eindelijk ook sommige dagen de zon verschenen, zelfs in het wisselvallige Brugge. ZOC is rustig, mensen gaan op vakantie, en over de Belgische politiek zullen we het nu maar NIET hebben...... dikke kus, Inge
De beschrijving van de familie doet me terugdenken aan mijn Congolese familie. Ze was nog niet zo talrijk als de jouwe, maar het scheelt niet veel. En de mijne was toch niet echt arm, allee, hygiënisch en zo was dat nog ok. Is er een tv in huis bij jullie? En/of een radio?
Benieuwd naar meer,
Xavier
mij doet het denken aan wat ik hoor vertellen door mensen die net als ik petekinderen steunen die het veel minder breed hebben dan wij, wat comfort betreft; en wanneer de peetouders hen gaan bezoeken, is de gastvrijheid hartverwarmend maar het dubbel gevoel schrijnend, hoor ik ... hoop het ooit zelf te ervaren. liefs, INge
Hoi Greet,
ik ben net terug van Burkina Faso en ik herken jouw verhaal: kleine huisjes met teveel mensen, weinig eten met teveel mondjes, kostbaar water... maar mensen die gelukkig zijn dat ze leven, kunnen delen, mogen mensen ontvangen...
Het is een voorrecht voor hen om jou in hun midden te hebben, jouw bezoek en echtheid zijn voor hen net zo'n groot geschenk als hun gave aan jou. Geniet Greet, het maakt jou tot nog een rijkere vrouw dan dat je nu was!
Waauw lijkt net een preekje maar is wel zo.
Gisteren al swingend op Polé Polé nog aan jou gedacht, de vuur en vlam van de Latino's gezien... en gepeinsd hoe het met Greetjes danskunst nu zou zijn ;-)
liefs en warme knuffel Karlien
Dag Greet,
Ik probeer nu al een paar dagen een reactie te geven en er gaat altijd iets fout. Help ! Hopelijk lukt het deze keer.
Ondertussen heb ik maar al een mailtje gestuurd, dus als je dat eens kan lezen, doe dan maar.
Bij mij deed jouw verhaal ook wat ervaring en herinnering opborrelen. Toch herkenbaar voor ons westerlingen op reis...
De doedelzak is het voorbije weekend op zijn bestemming aangekomen ! Voor een uitgebreider verslag : zie later bij je terugkomst...
ik kan me ook zo veel voorstellen hoor greet. bij mij wast ook zo. mensen hebben bijna niets en ze zouden het nog weg geven hee. ik ben terug uit polen met veel kou en regen... morgen vertrekt mijn vriendin terug naar haar eigen land dus... :-( pijnlijk.... groetjes daar als je concha ziet ofzo hee byebye
Een reactie posten