Van de jungle naar de bergen

Dag lieve allemaal,

bij deze kan ik aankondigen dat ik meer een berg- dan een junglemens ben. Na in de Guatemalteekse jungle bijna opgevreten te zijn door de plaatselijke mosquitos, was ik blij het landschap tijdens mijn lange busritten te zien veranderen in prachtig hoogland, met steeds minder jungle-achtige vegetatie, en steeds minder muggen. Ze zijn er nog wel, vooral 's avonds, maar ik kan ze terug aan...
't Was echt erg. Een van mijn relaxe dagen aan het meer in Guatemala besloot ik, na wat twijfel (je kan hier immers honderden ruïnes bekijken) te wijden aan nog een Maya ruïne (met name Tikal) en dat heeft me over het algemeen gezien niet gespeten (zij het dan dat de muggen niet weg te slaan waren van ons, arme gringo's. Zelfs DEET weerstonden ze!).
We hadden een razend interessante gids, die heel wat wist te vertellen over dit verdwenen volk, zijn snelle en verbazend hoogstaande ontwikkeling en inzichten en de gelijkenissen met onze maatschappij - ook wij evolueren met een ongekende snelheid en bereiken daarmee duizelingwekkende hoogtes wat betreft ontwikkeling en "vooruitgang" en ook wij bewerkstelligen daarmee ook naar alle waarschijnlijkheid onze eigen ondergang. Niet dat ik hier nu zo pessimistisch wil doen of denk, het was gewoon echt heel verhelderend... wie geïnteresseerd is moet daar later nog maar eens naar vragen.
Dan te horen dat Guatemalteekse kinderen hierover niets leren op school - voor hun start de geschiedenis vanaf de Spaanse verovering! - vond ik echt choquerend. Zoals onze gids zei: "Hoe kan een volk weten waar het naartoe gaat, als het niet weet waar het vandaan komt?"
Als ik vervolgens zo door het Mexicaanse berglandschap rijd en zowat overal witte kerktorens en -koepels zie opduiken - ze zijn echt prachtig, dat wel - dan besef ik wat een impact Europa en het Christendom hier gehad hebben (en nog steeds) en kan ik het niet nalaten me af te vragen hoe het zou geweest zijn moesten de Spanjaarden hier niet geland zijn.

Ondertussen had ik enkele fijne dagen in Oaxaca, een grote provinciestad in het Zuiden van Mexico. Ik verbleef er bij 2 Amerikaanse leraars die daar voor een 3tal jaar neergestreken zijn en was echt geraakt door hun vriendelijke ontvangst. Ik voelde me dadelijk helemaal welkom. Ik had daar mijn eigen kamertje met badkamer, bed en kast - heel basic, maar allemaal voor niets! En twee prima gidsen die me wegwijs maakten, vooral door de typische gerechten aldaar (mjummjum... later meer daarover). Dus nogmaals: voor iedereen die graag (wat avontuurlijk) reist is http://www.couchsurfing.com/ echt een superaanrader!
Oaxaca was echt mooi, met zijn, keurige kasseiweggetjes, zijn oude opgeknapte en kleurige Spaanse huizen met prachtige patio's, zijn schitterende kerken en een overvloed een winkeltjes met ontzettend mooi handwerk. Ik kon maar niet genoeg krijgen van het bewonderen van de kleurig geborduurde jurken, bloezen en sjaals (zoals Frida Kahlo ze droeg, cfr de film - en andere zoals Concha er draagt, voor de mensen die haar kennen), de tapijten en tasjes, het bont geschilderde houtsnijwerk, de kleurige kralen en juwelen... Jammer genoeg (of misschien toch niet :o) ben ik nog zolang onderweg en kan ik onmogelijk veel meenemen (mijn rugzak weegt nu al als lood). Ik zou es moeten onderzoeken of ik toch niet op een veilige manier een pakketje kan opsturen naar België (als iemand daarin tips heeft, laat het me weten!)
Al die schoonheid is natuurlijk slechts allemaal in de oude binnenstad te vinden, vaak vooral met het oog op toeristen. Wandel je een kwartiertje verder, dan is het al helemaal anders. De buitenwijken zijn jammer genoeg, zoals zowat overal in Midden-Amerkia, armoedig en smerig. En al is het daar veel minder aangenaam vertoeven, ik kan het niet nalaten van ook dat te beleven en de lokale bussen te nemen zoals de gewone Mexicanen doen - ontzettend veel goedkoper dan alle taxi´s en georganiseerd vervoer voor toeristen, maar wel een belevenis: Mexicaanse chauffeurs rijden als gekken. Een rood licht bestaat hier wel, maar wordt meer dan de helft van de keren genegeerd.

Sinds gisteren ben ik in Guernavaca - na alweer een paar lange maar prachtige busritten - en verblijf ik bij een Mexicaan (heb hier opnieuw mijn eigen kamertje en werd terug heel vriendelijk ontvangen... t is hier alleen niet zo proper. Ne man alleen e, aiaiai ;o).
En ook van hem hoor ik dat Mexico prachtig is en ontzettend veel rijkdommen telt, maar of de mensen het hier goed hebben, dat is een andere kwestie. Er zijn geregeld grote protestacties door bv. de leerkrachten, die enerzijds niet genoeg betaald worden en zo bijna aangezet worden tot protest en anderzijds geen materiaal hebben om mee te werken: geen boeken, zelfs geen banken voor de leerlingen in sommige gevallen! De leerlingen zijn de dupe...
Een land van grote contrasten!

Ik heb me vandaag ingeschreven in de Universidad International en zit vanaf maandag een hele week op de schoolbanken. Nadien zou mijn Spaans al iets beter moeten vlotten en daar kijk ik naar uit. Ik vind het vervelend om niet meer dan enkel een heel basic klapke te kunnen doen met de mensen hier. Maar zoals ik al zei: de mensen zijn heel vriendelijk en ik wordt gelukkig niet altijd gezien als een rijke gringa die men het liefst zoveel mogelijk geld uit de zakken probeert te halen.