Terugblik: de "Belgen" in Santa Fe

Hier ben ik nog eens. Ik heb een heleboel in te halen, merk ik. Even terug in de tijd, naar het moment dat “de Belgen” in New Mexico landden… wat was dat fijn, zeg! Nog eens landgenoten (en niet zomaar landgenoten, zeg maar familie, mijn eigen volk) te kunnen knuffelen.
De drie weken daarop waren lekker intens en vol. We hadden interessante babbels met een aantal boeiende mensen, afgewisseld met een ceremonie nu en dan en uitstappen in de prachtige omgeving hier. Zo kampeerden we bij volle maan in Chaco Canyon, waar we imposante ruines van de Anasazi bezochten. We trokken rond tussen de Tent Rocks, prachtige witte rotsformaties, die hier een beetje verder als grote meringue toefen uit de aarde steken. We bezochten verschillende pueblo’s en maakten enkele “feast-day’s” mee. Hoogtepunt voor mij was toch wel San Geronimo day. Een ceremoniele feestdag in Taos, een van de meest noordelijke Pueblo’s hier in New Mexico. Een feestdag betekent gewoonlijk: artisanale markt, dans en ceremonie. In Toas startte dag al vroeg met een ceremoniele loopwedstrijd. Alle mannen van de pueblo (= indiaans dorp zeg maar) deden mee aan een sort estafetteloop. Met enkel een klein soort rokje (een lap voor en achter) en verder niets, meestal zelfs op blote voeten, liep jong en oud om beurten alsof z’n leven ervan af hing. Alle vrouwen en kinderen, gekleed in kleurige rokken en met de prachtigste sjaals en dekens, keken toe vanop de okerkleurige adobehuisjes. Echt prachtig om te zien zo in het vroege ochtendlicht. Na de wedstrijd trokken de mannen in stoet door de pueblo en werden hen, meestal van bovenop de huisjes, zoetigheden en andere zaken toegeworpen.
In de namiddag steelden vooral de Heyoka clowns de show (zie foto hierboven. Van de clowns zelf mochten geen foto's genomen worden, maar hier zie je ze in een keramisch werkstuk). 7 mannen alweer met enkel zo’n rokje, maar kompleet in zwarte en witte strepen geschilderd en met een grote bos raffia in het haar geknoopt, babbelend in hun eigen taaltje, zetten zowat de hele pueblo op stelten. We zagen alle standhouders en verkopers vlug hun waar afdekken met doeken en dekens - die clowns mogen immers alles! - erbovenop legden ze snoep, voedsel en andere geschenken, in de hoop dat ze dat zouden meenemen en niet iets anders. Op hun toer door de pueblo, namen ze geregeld een kindje (of soms ook een iets groter ‘kind’) onder de arm dat volledig in het echt ijskoude water van de rivier in de pueblo gedoopt werd. Voor het kindje meestal een vrij traumatische ervaring met heel wat gekrijs en geween, maar de moeders zagen het blijkbaar al seen ‘blessing’, een zegening. Sommigen gaven zelfs hun kinderen aan de clowns. Tot slot klommen enkele van de clowns tot helemaal boven in een misschien wel 12 meter hoge paal die in het midden van de pueblo stond. Bovenin die mast hingen een schaap, enkele meloenen, enkele broden en nog enkele voedingsmiddelen. Die werden een voor een naar beneden gehesen. Een beetje een hachelijke taak – een van die clowns zat helemaal zonder touw of iets boven op die paal! - de goede afloop van de hele zaak betekende voorspoed voor de hele pueblo.



Dat was een van onze laatste uitstappen samen. De Belgen gingen terug naar huis en ik bleef hier… (snif... toch wel een beetje).
Ondertussen is het hier al flink herfst en ligt er nu en dan al een dik sneeuwtapijt in de bergen. Hoe het verder gaat...